Merhaba.
Bugün Brit Şalom kitabındaki önemli çalışmamıza, yani Nuh’un Çocuklarının yasalarına dair incelememize devam edeceğiz ve yedinci bölüme ulaşmış bulunuyoruz. Bu bölüm son derece önemli bir bölümdür; hırsızlığı yasaklayan emri ele almaktadır.
Bir kimsenin başkasını soyması yasaktır; çalmak yasaktır. Tevrat bunu hem İsrail halkına hem de Nuh’un Çocuklarına söyler: “Çalmayacaksın.”
Peki bu yasanın temeli nedir? Temeli mülkiyet fikridir. Yani bir insanın edindiği şeyler, kişinin malının bütünlüğü ve dokunulmazlığı, insanın kemalinin (tamlığının) ayrılmaz bir parçasıdır. Hayvanların mülkü yoktur; fakat insanların vardır. Öyle ki, Talmud çalıntı bir hayvanın kurban olarak sunulmasının yasak olduğunu öğretmek istediğinde, bunu kurbanlarla ilgili olarak geçen adam (“insan”) kelimesinden çıkarır:
“İçinizden bir adam (adam) bir sunu getirdiğinde…”
Bu ifade ilk insan olan Âdem’e işaret eder. Âdem çalıntı bir şey getirmediği gibi —çünkü her şey ona aitti— biz de Tanrı’ya bir sunu getirdiğimizde bunun çalıntı maldan olmaması gerekir.
Bu bize, kişinin malının bütünlüğünün, “tam bir insan” tanımının çok önemli bir parçası olduğunu öğretir. İşte bu nedenle bu bölüme “Mülkiyetin Bütünlüğü” adını verdim; yani bir insanın malının eksiksizliği anlamında. Ayrıca Levililer kitabında da şu ayet yer alır: “Komşunu ezmeyeceksin ve soymayacaksın” (Levililer 19).
Şunu söyleyebilirim ki, çalmanın yasak olduğu anlayışı evrensel ahlaka aittir. Tevrat olmasa bile, Nuh’un Çocukları —genel olarak tüm insanlar— çalmamanın değerli bir şey olduğunu anlarlar. Ancak Tevrat buna bir de bunun bir mitsva (ilahi emir) olduğunu eklemiştir. Hırsızlıktan sakınan ve başkasının malını koruyan bir kişi, böylece Yaratıcı’nın iradesini yerine getirir ve Kutsal Olan’a —mübarek olsun— bağlanır.
Bu nedenle buraya bazı ahlaki öğretileri de ekledim. A bölümü şöyle der:
“Komşunun malı sana kendi malın kadar kıymetli olsun.”
Bu ifade Mişna’da, Pirkei Avot’ta yer alır. Kendi malını nasıl sevip koruyorsan, komşunun malını da aynı şekilde sevip korumalısın.
Bilgelerimizin çok çarpıcı bir sözü daha vardır: Bir kimse komşusundan bir peruta değerinde bile —çok küçük bir miktar dahi olsa— çalarsa, sanki onun canını almış gibidir. Yani fiilen onun hayatından bir parçayı koparmış olur. İnsan malıyla, mülküyle derinden bağlıdır; ondan çaldığında, bir ölçüde onu öldürmüş gibi olursun.
