Aktualności
Strona główna » Wajikra (Księga Kapłańska) » Kapłani a lud Izraela (Paraszat Emor)

Kapłani a lud Izraela (Paraszat Emor)

Rabin Cherky tłumaczy niejasne sformułowanie rozpoczynające parszę Emor

„I rzekł  Bóg do Mojżesza, powiedz kapłanom, synom Aarona, i tak im powiesz…” [Leviticus 21:1].

Werset powyższy, który rozpoczyna fragment Tory na ten tydzień sprawia nam problem. Po słowach „powiedz kapłanom, synom Aarona” nie wyjaśnia on, co powinno im się powiedzieć. A potem, napisane jest „i tak im powiesz”. Co to oznacza?

Oznacza to, że mamy do czynienia z dwoma wypowiedziami. Pierwsza to przypomnienie kapłanom, że są synami Aarona. Konieczne jest przypominać kapłanom, że swoją wyjątkowa pozycję zawdzięczają temu, że ich ojcem jest Aaron.

Ponieważ są synami Aarona, muszą zachowywać się, jak na osoby mające do czynienia ze świętością przystało, zgodnie ze spuścizną Aarona. Są oni osobami poważanymi, synami pierwszego notabla. Ich świętość wynika z ich pochodzenia i to wyróżnia na tle całego narodu. Oto aspekt kapłaństwa, który podkreśla Księga Kapłańska, księga pełna wskazówek przeznaczonych dla kapłanów.

W przeciwieństwie do niej, Księga Liczb, księga narodu, kładzie nacisk na to, że Pinchas otrzymał status kapłana, działając w obronie świętości Boga, co doprowadziło do odkupienia całego narodu Izraela. Jego kapłaństwo było nagrodą za zasługi, które wniósł dla całego narodu. Stał się kapłanem w oparciu a swoje relacje z narodem.

Podsumowując, są dwa źródła autorytetu kapłańskiego. Jedno pochodzi z góry, nie ma nic wspólnego z narodem i o tym czytamy w obecnej parszy. Drugie – wyrasta z siły narodu i można o nim przeczytać w parszy Pinchas.

Jest coś pozytywnego w tym, że istnieje wyższy wymiar kapłaństwa, daleki od całego narodu. Aby kapłani mieli siłę wznosić ludzi, sami muszą być niejako spoza ich społeczności. Ten ‘osobny wymiar’ kapłaństwa jest w szczególności konieczny, aby wynosić prostych ludzi. I to dlatego właśnie podkreśla się w obecnej parszy, że kapłani są niezależni i nie dotyczą ich zwykłe życiowe troski. Nie znają oni śmierci, ponieważ przykazano im nie zbliżać się do zmarłych, nie mają problemów finansowych, gdyż cały naród obdarowuje ich prezentami, a także oszczędzono im rozterek poprzez zakaz żenienia się z rozwódkami. Na najwyższym poziomie w tych kwestiach znajduje się Wysoki Kapłan, który nigdy nie zobaczy śmierci nawet we własnej rodzinie i nawet nie zbliży się do wdowy, której rozstanie z mężem nie było rzecz jasna porażką duchową, jak to się dzieje w przypadku rozwodu. Księga liczb z drugiej strony, omawia w szczególe, jak stawić czoła problemom, jak te, które trapiły naród na pustyni. To właśnie w takich okolicznościach Pinchas został kapłanem, co zawdzięcza swojej relacji z narodem i wsparciu, jakiego mu udzielił.  Jego kapłaństwo wyrasta z kontaktów z całym narodem, biorąc pod uwagę i wszystkie różnice, jakie w nim można znaleźć. Te czynniki, które zadecydowały o wyborze Pinchasa obejmują wszystkie sektory narodu.

Oddzielenie od narodu niesie ze sobą oddzielenie od ziemi. Podczas „przymierza kawałków” Abraham otrzymuje obietnicę, że naród, który będzie obcym w cudzej ziemi i który popadnie w niewolę, posiądzie ziemię Izraela. Ale plemię Lewitów nie było w niewoli Egipcie, byli oni po prostu obcymi na tamtejszej ziemi. To dlatego właśnie lewici weszli do ziemi obiecanej wraz ze wszystkimi, ale nie otrzymali na niej dziedzictwa. Mojżesz, który nie był niewolnikiem, i który nawet nie mieszkał w Egipcie, co wnioskujemy z tego, że zamieszkiwał w pałacu faraona, a córki Jitro uważały go za Egipcjanina, nie otrzymał nawet zaszczytu wejść do kraju.

  Czy ta wiadomość była użyteczna albo pomocna dla Ciebie? Proszę rozważyć wsparcie naszych projektów.

O nas Potomkowie Noego - centrum

Dodaj komentarz